Dystans Siedliska - Nowy Korczyn - Siedliska ok. 40 km

Siedliska

Startujemy z Siedlisk. Pod nami pagórki pocięte szachownicami pól: uprawami pszenicy, grochu, dyni amerykańskiej, plantacjami tytoniu i kukurydzy, pastwiska, plamy lasów, rzeki, łąki z rzędami wierzb, zabudowania rozciągające się wzdłuż głównych dróg.
Jesteśmy w gminie Koszyce, której cały teren ze względu na walory przyrodnicze i kulturowe należy do Koszycko-Opatowieckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a południowa część gminy wchodzi w obręb Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Wisły (jego granice wyznaczają wały przeciwpowodziowe po obu stronach Wisły oraz skarpy na lewym brzegu). Przepływające przez gminę Szreniawa i Nidzica mają tu swoje ujściowe odcinki. Najcenniejszym elementem szaty roślinnej są biocenozy łąkowe, wodne i nadbrzeżne oraz murawy kserotermiczne.

W górę Wisły

Pod nami jeszcze wciąż małopolski odcinek Wisły. Mijamy lewobrzeżne wsie Przemyków i Wolę Rogowską oraz prawobrzeżne Kopacze Wielkie, Zamłynie i Natków. Z województwa małopolskiego przenosimy się w kieleckie.

Rogów

W dole malownicza miejscowość tuż przy ujściu Dunajca do Wisły. Pierwsze zapiski na jej temat pochodzą z lat 1399-1432. Jednak w pełni zalety lokalizacji tej miejscowości dostrzegł, żyjący dopiero dwa wieki później, mieszczanin krakowski - Jan Wawrzyniec Wodzicki. Jako właściciel tutejszych ziem postanowił w 1684 roku zmodernizować i rozbudować istniejący tu port rzeczny, a także zbudował pierwszy spichlerz. Jeszcze do niedawna we wsi można było podziwiać spichlerz podworski drewniany z XVIII wieku, przebudowany w wieku XIX; obecnie przeniesiony do skansenu w Tarnowie.
Po śmierci Jana Wodzickiego dobra rogowskie przeszły w ręce syna Michała, który był.kanonikiem krakowskim i wikariuszem generalnym biskupa Szaniawskiego. Z roku 1738 pochodzi znajdująca się w Rogowie na placu przykościelnym kamienna figura Najświętszej Marii , będąca wotum dziękczynnym ks. Wodzickiego za koronację Augusta III oraz nadanie godności kardynalskiej przez papieża Klemensa XII bp. krakowskiemu Janowi Aleksandrowi Lipskiemu.

Opatowiec

Opatowiec zwraca uwagę atrakcyjnym usytuowaniem na wysokim lewym brzegu Wisły (174,1 m.n.p.m.), naprzeciw ujścia do Wisły Dunajca. Należy do najstarszych miejscowości w województwie. W średniowieczu przebiegał tu nadwiślański trakt Kraków - Sandomierz. Tutaj krzyżowały się drogi handlowe: ze Sląska na Ruś z drogą Wojnicz - Skalbmierz - Miechów. W latach 1271-1869 Opatowiec był miastem, o czym świadczy zachowana częściowo do dzisiaj siatka ulic z kwadratowym Rynkiem - dziś park. Wokół wsi rozciągają się rozległe pastwiska W. Janowskiego, gdzie hoduje się konia arabskiego i małopolskiego. Na Wiśle w Opatowcu, tuż przy ujściu Dunajca, czynny jest prom do przewozu ludzi i samochodów osobowych na prawy brzeg rzeki.

Nowy Korczyn

Trasę kończymy w Nowym Korczynie. Nazwa miejscowości pochodzi od słów "korcz” - pniak i „korczować” - karczować. Powstanie swoje zawdzięcza Staremu Korczynowi, w którym często przebywał dwór książęcy. Ściągało to kupców i rzemieślników, tym bardziej, że przebiegała tędy droga z Sandomierza do Krakowa i Starego Sącza. Prawa i przywileje, jakie posiadał Nowy Korczyn były na tyle dobre, że stały się wzorem do lokowania innych miast na prawie korczyńskim. Nowe Miasto Korczyn (taka nazwa obowiązywała do XIX w.) zostało założone przez Bolesława Wstydliwego w 1258 roku, który wraz z żoną Kingą rok wcześniej ufundował tu kościół i klasztor Franciszkanów. Kazimierz Wielki na prawym brzegu Nidy wzniósł w 1370 murowany zamek . Władcy Polski wielokrotnie przebywali na zamku do momentu przeniesienia stolicy państwa do Warszawy. Nowy Korczyn rozwijał się dynamicznie i pełnił ważne funkcje. Między innymi tu odbywały się zjazdy rycerstwa i szlachty małopolskiej (zjazd w 1404r. uznany został przez historyków za pierwszy polski sejm). Miasto zniszczone w 1607 r. przez pożar , a w 50 lat później przez wojska Jerzego Rakoczego podupadło. W 1869 r. Nowy Korczyn utracił prawa miejskie.
W Nowym Korczynie możemy obejrzeć:
- kościół św. Stanisława ufundowany przez Bolesława Wstydliwego w 1257r , rozbudowany około 1346r. z fundacji Kazimierza Wielkiego,
- kościół pod wezwaniem św. Trójcy , św. Wawrzyńca i św. Elżbiety o charakterze gotycko-renesansowym z wyposażeniem XVII-XIX w.
- synagogę z końca XVII w, na jej odbudowę, po zniszczeniu przez Szwedów, użyto materiału z zamku Kazimierza Wielkiego,
- tworzący szachownicę układ ulic z kilkoma zabytkowymi , murowanymi domami (XVI-XIX w.) w tym szesnastowieczny tzw. Dom Jana Długosza;
Inną osobliwością Ziemi Korczyńskiej są kamienne pomniki, figurki i kapliczki. Przydrożne kapliczki, pochodzące z okresu od XVI do XIX w., które spotyka się tu na każdym kroku, stanowią niezwykle cenny zbiór "małej" zabytkowej architektury
sakralnej. Natomiast najciekawszą figurką jest figura św. Kingi z 1820 r. przy cudownym źródełku w Nowym Korczynie, mającym wg. legendy uzdrowicielską moc.